Op zondag 30 april werd ik weggebracht door mijn pleegmoeder, pleegbroer en pleegzusje. Naar Schiphol. Voor het eerst alleen op op reis. Door de douane, alles ging goed. Ook met de 2 koffers bagage die ik mee mocht nemen. Later zou blijken dat het nog niet genoeg was en kwamen er nog broeken en schoenen per post naar Italië.

Olijfbomen, olijfbomen, olijfbomen
De vliegreis ging snel, in Bari is het vliegveld wel even wat anders dan Schiphol maar ook daar verliep alles voorspoedig. Toen met al mijn bagage op zoek naar de shuttle van Robinson die mij naar mijn stageplek zou brengen. Mijn eerste indruk tijdens die 2,5 durende rit was niet zo positief. Ik zag vooral veel olijfboomgaarden, hier en daar een enkel mooi huis maar vooral veel van hetzelfde landschap. Olijfbomen, olijfbomen, olijfbomen. Sommige boomgaarden zagen er goed onderhouden uit maar de meeste leken mij verwaarloosd. Ik kreeg een beetje een armoedige indruk en begreep even niet meer dat Robinson juist híer een resort neerzette. Het leek ook wel steeds armer te worden, bijna troosteloos en eentonig en de weg was lang en saai. En ik was moe.

Robinson resort
De ontvangst was gelukkig wel vriendelijk, ik kreeg een kamer op het resort voor een maand. Daarna moest ik verhuizen naar het personeelshuis aan de overkant van de weg. En ja, dit Robinson resort overtrof mijn verwachtingen. Dit was wel heel luxe en ik was de reis ernaartoe al weer een beetje vergeten.

Na 2 weken min of meer ingewerkt te zijn, ik vind zelf dat dat wel beter had gekund want ik werd voor mijn gevoel soort van in het diepe gegooid, begon ik het moeilijk te krijgen. Hier zat ik dan, met allemaal Italiaans sprekende teamgenoten die heel blij waren dat ik Engels sprak want dan konden ze mij op de Engelssprekende gasten afsturen. Ik voelde me opgesloten op het resort, kon nergens heen, geen openbaar vervoer, geen uitgaansgelegenheid binnen loopafstand, alleen het resort. Tjonge, nog 4 en een halve maand te gaan! Ik dacht niet dat ik het vol zou houden. Als ze me aangeboden hadden om NU terug te gaan dan had ik dat gedaan. Maar dat boden ze niet aan.

Doorzetten
Dus doorzetten, bellen naar huis en doorzetten. Half 10 teamoverleg, 10 uur aan het werk, sportspullen klaarzetten, sportevenementen begeleiden, opruimen, strandwacht lopen, pauze, sportevenementen begeleiden, opruimen, nog meer opruimen, keukendienst, pauze, eten met de gasten, contact hebben met de gasten, naar de rekwisietenkamer voor de showspullen, helpen met decor opbouwen, op tijd de juiste spullen aangeven, helpen met de afbouw van het decor en de show en eindelijk naar bed. Dan is het ongeveer 2 uur in de nacht. En warm!

Wat een ervaring!
Na een week of 6 was ik gewend aan de werkzaamheden, aan de warmte en aan het team. Ondertussen sliep ik in het huis aan de overkant met de andere stagiéres met wie ik het prima kon vinden. Nadeel van dat huis was dat de wifi van het resort niet tot daartoe reikte, en we dus het internet moesten gebruiken. Ik had een blogaccount aangemaakt maar na juni was mijn bundel internet voor Europa op en had ik een telefoonrekening van 196 euro. De maand daarna één van 214 euro! Ik werkte dus precies voor niets, want mijn stagevergoeding was 200 euro. Wat ben ik blij dat de stage "all inclusive" was, net als voor de gasten. Want mijn stufi ging dus op aan extra kleding zoals witte broeken en spijkerbroeken, die verplicht waren. Ook een gala-pak en een casual-pak moest ik aanschaffen. En dan je gewone uitgaven nog, een drankje en toiletspullen etc. Zo heb ik helaas weinig kunnen overhouden. MAAR! Wat een ervaring! Want ik kwam als sport- en entertainment stagiair, maar ik heb zoveel méér geleerd. Die ervaringen zijn niet te betalen. Het omgaan met de gasten, het werken in de keuken, achter de bar op het strand, achter de barbecue om hamburgers te bakken tijdens de beach-party, achter de draaitafel, de shows, de bekende sportwereld-mensen die ik ontmoet heb, het was grandioos. Hard werken maar wel echt de moeite waard. Bovendien spreek ik naast vloeiend Engels nu ook vloeiend Duits en een beetje Italiaans.

Ik had het niet willen missen, ondanks de lastige start.
Ik denk dat ik al deze ervaringen niet zou hebben gehad als ik ergens anders stage had gelopen. Ik heb mijzelf absoluut in de breedte ontwikkeld dankzij deze stage. Hier ga ik mijn hele leven wel wat aan hebben. Ik had het niet willen missen, ondanks de lastige start.

Shakur Noordwijk
Da Vinci College
Opleiding: Sport- en entertainment

Om deze video te bekijken dien je de cookies te accepteren en de pagina te refreshen.