Waar ga ik eens beginnen? Wat heb ik een hoop mee gemaakt tijdens mijn buitenlandse stage in Tanzania!

Eerst zal ik me even voorstellen. Ik ben Michelle de Geus en ik ben negentien jaar oud. Op dit moment ben ik vierde jaars verpleegkunde student op het Da Vinci College. Half oktober ben ik vertrokken naar Tanzania voor tien weken.

Voor dat ik vertrok had ik geen idee wat ik kon verwachten. Ik had contact gehad met mijn contactpersoon in Tanzania en zij had mij al het een en ander verteld, maar toch. Ik had geen flauw idee.

Een complete cultuurshock
De eerste dagen waren een complete cultuurshock. Het land, de mensen, de temperatuur. Werkelijk alles is anders. Het huis waar ik verbleef was in een wijk, tussen de lokale mensen. Zo deden wij onze boodschappen allemaal lokaal. De groente kochten we bij het kraampje langs het pad naar de grote weg en eigenlijk alle andere dingen in een van de “stalletjes” (winkeltjes). Ik kan het ook niet goed uitleggen hoe alles eruitziet, het is iets wat je eigenlijk echt zelf moet ervaren. Op straat lopen in Tanzania is al een beleving op zich!

Het begin
Na een weekje wennen begon mijn stage in het lokale ziekenhuis. Toen ik voor het eerst in het ziekenhuis en op de afdeling kwam wist ik niet wat ik zag. Het ziekenhuis in Tanzania is niet te vergeleken met een ziekenhuis is Nederland. Alles is heel erg primitief.

Ik werd enorm fijn ontvangen in het ziekenhuis. Iedereen was heel erg blij dat ik er was. Mijn eerste week was oriëntatieweek. Ik mocht overal meekijken waar ik wilde en dan uiteindelijk kiezen waar ik zou willen blijven de rest van de weken. Zo liep ik de eerste dag op general surgery (chirurgie), een dag op de kraamafdeling, de spoedeisende hulp en intensive care.  Uiteindelijk heb ik gekozen voor general surgery. Hier waren de verpleegkundigen het aardigst en de patiënten heel afwisselend en vrij complex. Echt een uitdaging dus!

Ik liep vier dagen in de week stage. Dit kon ik zelf, in overleg met mijn collega’s, indelen. Zo was er genoeg ruimte in mijn week om leuke dingen te doen! Ik woonde samen met vier andere Nederlandse studenten, waarmee ik vaak op pad ging. Ik had in Tanzania nog veel Nederlands om mij heen: ook in het ziekenhuis werkten een aantal verpleegkunde studenten, die ook nog vlakbij ons woonden!

In het ziekenhuis heb ik veel meegemaakt. Helaas ook veel heftig en minder leuke dingen. Zo heb ik veel patiënten zien overlijden aan aandoeningen waar mensen in Nederland absoluut niet dood aan gaan. Dit vond ik zelf heel erg heftig. Het is vooral heel frustrerend dat je letterlijk met je handen in het haar staat omdat je niks kan doen.

Veel mooie en leuke dingen
Ondanks de heftige momenten heb ik ook veel mooie en leuke dingen meegemaakt. Vanuit Nederland had ik een hoop verbandmaterialen meegenomen, allemaal verzameld en gedoneerd gekregen. Daar heb ik een hoop patiënten en het ziekenhuis erg blij mee kunnen maken! Het gebrek aan materialen is het grootste probleem. De kennis onder de verpleegkundigen is er wel, maar de materialen vaak niet. Zo kunnen brandwonden bijvoorbeeld heel slecht behandeld worden omdat er geen vette gazen zijn. Het zijn de kleine dingen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn, wat er daar gewoon niet is.

Samen met andere Nederlandse studenten heb ik veel extra dingen voor patiënten kunnen doen. In Tanzania doet de verpleegkundige alleen wondzorg en medicatie. Het wassen en het geven van eten wordt door de familie gedaan. Het is heel bijzonder om te zien dat er zoveel familie komt voor patiënten en dat er onderling enorm goed voor elkaar gezorgd wordt! Dit is iets wat in Nederland er heel anders aan toe gaat! Toch gebeurde het ook weleens dat er geen familie kwam voor een patiënt en dan is het heel hard. Geen familie is geen eten. Gelukkig kon er vaak wel iets geregeld worden via de kerk, dat de nonnen eten kwamen brengen op de afdeling.

Vrije tijd
In mijn vrije tijd gaf ik les aan onze nachtwaker. Onze nachtwaker was een Maasai man van ongeveer 20 jaar uit (de Maasai weten vaak niet hoe oud ze zijn). Hij kon niet lezen en schrijven. Ook sprak hij geen woord Engels. In een aantal weken tijd hebben wij hem wat Engels leren spreken en Swahili leren schrijven en lezen! Enorm leuk om te doen.

Ook ging ik een keer in de week naar een kinderweeshuis waarop zaterdag bijles werd gegeven aan kinderen waarvan de ouders lager opgeleid zijn dan dat zij zijn. Dit deed ik samen met mijn huisgenootje. Ook heel erg leuk om te doen en ook de kinderen vonden dit heel erg leuk en leerden hier een hoop van.

Buiten mijn stage om heb ik veel van het land gezien. Tanzania is werkelijk waar prachtig! Vlakbij waar ik woonde waren er watervallen en hot springs. Ook ben ik op safari geweest en heb ik genoten van een weekje op het prachtige Zanzibar. Ook gingen we geregeld ’s avonds uit, naar de bioscoop (ja echt!), uiteten of naar het zwembad. Met mijn huisgenootjes ben ik ook nog weekendjes weg geweest.

De gekste dingen in het land wennen: van jezelf in het openbaar vervoer busje proppen, waar al twintig mensen en drie geiten in zitten tot het genieten van westerse dingen die je zo af en toe maar tegen komt. Het contrast in de stad waar ik verbleef, Arusha, tussen arm en rijk is heel groot. Zo zijn er mensen met goede huizen en werk, maar ook nog mensen die in een lenen hutje wonen en soms twaalf uur moeten lopen voor water.

Het huis waar ik verbleef werd gerund door een lokale Maasai man. Hij woont al een tijdje “Westers”, maar komt zelf van een boma. Ik heb bijvoorbeeld ook zijn familie bezocht. Toen heb ik ook in een lenen hutje mogen kijken. Het hutje was enorm klein, maar de eigenaar woonden daar samen met zijn zeven (!) kinderen in. Ook was er geen elektriciteit en de waterbron stond droog. Deze boma was zo’n twee uur rijden over onverharde weg naar het dichtbij zijnde dorpje.

Mijn ervaring
Al met al was Tanzania een van de mooiste dingen die ik meegemaakt en gedaan heb. Thuiskomen was bijna net zo’n shock als in Tanzania komen. Het is zo bizar dat hier alles zo vanzelfsprekend is en ik ben me veel bewuster geworden van een hoop dingen.

Ik waardeer het enorm wat wij allemaal in Nederland hebben en hoe vanzelfsprekend dit is. Ondanks dat wilde ik nog niet naar huis! Ik had echt nog graag een aantal weken in Tanzania willen blijven. Wie weet kan of ga ik ooit nog terug!

Michelle de Geus
Da Vinci College
Opleiding: Verpleegkunde

Om deze video te bekijken dien je de cookies te accepteren en de pagina te refreshen.